Μάρθα

Τα ανακουφιστικά «ουφ» της ζωής μου

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με πολλές σκέψεις να τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου. Αφού λοιπόν ετοίμασα το κορίτσι μου για να την πάει ο μπαμπάς της στο σχολείο, έφτιαξα το τσαγάκι μου και στρώθηκα. Όλα ξεκίνησαν εχθές το απόγευμα!

Είχαμε 3 ημέρες να βγούμε, λόγω μιας ίωσης/αλλεργίας/δεν-ξέρω-κι-εγώ-τί που με ταλαιπωρεί. Εχθές όμως ένιωσα λίγο καλύτερα και κανόνισα με μια φίλη μου να πάμε καροτσάδα εκείνη με τον μικρό της, ποδηλατάδα εμείς, στο αγαπημένο μας πλέον Σκοπευτήριο!

Φτάνοντας, η Δώρα καβάλησε το ποδήλατο της και έκανε μόνη της χωρίς να πέσει ούτε μια φορά 3 ολόκληρους γύρους τα συντριβάνια. Μεγάλη απόσταση θεωρώ εγώ για μια τόσο φρέσκια ποδηλάτισσα. Ήρθε μετά από λίγο και η φίλη μου και πήγαμε στην παιδική χαρά. Εκεί η Δ. πρόσεξε τον τρόπο που παίζει η Δώρα και συγκεκριμένα το πώς κάνει τσουλήθρα (Έτσι θυμήθηκα κι εγώ όταν πέρυσι τέτοια εποχή είχα γράψει για τον δικό της σωστό τρόπο!) Και εκεί ξεκίνησαν οι διάφορες διεργασίες του εγκεφάλου που σήμερα το πρωί έγιναν σκέψεις και τώρα λέξεις.

kaisariani

Μου φαντάζει τόσο μακρινός ο καιρός που η Δώρα ήταν μωράκι. Ένα νεογέννητο κοριτσάκι που στηριζόταν σε εμένα. Ήταν κομμάτι μου, ήταν κολλημένη επάνω μου. Κάναμε τα πάντα μαζί, ήμασταν συνέχεια μαζί, 24 ώρες την ημέρα. Δεν την άφηνα και δεν με άφηνε. Με είχε αλλά την είχα κι εγώ ανάγκη.

Και ο καιρός περνούσε και εγώ είχα αρχίσει να κουράζομαι, κλεισμένη μέσα στο σπίτι, με ένα μωρό, χωρίς έναν ενήλικα να μιλήσω. Και έφτασε ο Ιανουάριος του 2014 που έπρεπε να γυρίσω στην δουλειά. Και η Δώρα ξεκίνησε παιδικό σταθμό και εγώ επέστρεψα στην δουλειά και κάπου εκεί άρχισε να μου λείπει.

Και χθές την είδα να ανεβαίνει στο ποδήλατο της και να αρχίζει να τρέχει! Να κάνει πετάλι γρήγορα κι ας μην ακουμπάνε ακόμα τα πόδια της καλά. Και την κοιτούσα και χαμογελούσα! Το κορίτσι μου μεγάλωσε και δεν με χρειάζεται πια κάθε στιγμή δίπλα της. Ώσπου… Σε μια στροφή, της έγειρε λίγο το ποδήλατο. Και θυμήθηκε να πατήσει φρένο! Και με κοίταξε περήφανη και χαμογελαστή! Και μου έκανε σήμα «όλα καλά!» 👍 Ουφ…

Όταν γυρίσαμε σπίτι, πήγε στο ψυγείο, έβαλε την καρεκλίτσα της μπροστά και πήρε μόνη της τα αγαπημένα της τυράκια. Πήρε την χαρτοπετσέτα της, έκατσε στο τραπέζι και έφαγε. Και εγώ έμεινα αποσβολωμένη να την κοιτάζω και να αναρωτιέμαι πότε μεγάλωσε και διαλέγει μόνη της το φαγητό της. Λίγο μετά πεινούσε πάλι και μου ζήτησε παστίτσιο. Της έβαλα και της ζήτησα διστακτικά να την ταΐσω εγώ.. «Εντάτσει μαμά!!!» Ουφ… 

Το βράδυ την πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Την σήκωσα και την πήγα στο κρεβάτι της. Αργότερα, μέσα στην νύχτα άκουσα τα μικρά της βηματάκια στον διάδρομο, να έρχονται βιαστικά στο δωμάτιο. Στριμώχτηκε ανάμεσα μας και σε λίγα δευτερόλεπτα η ανάσα της έγινε ρυθμική και νανούρισε κι εμένα. Την ώρα λοιπόν που ντυνόταν μόνη της (άλλο πάλι κι αυτό!!!) την ρώτησα τι συνέβη το βράδυ…

not_alone.jpg

«Μαμά, το βράδυ ήρθαν κάτι χταπόδια και μου έκαναν τσίμπι-τσίμπι (την τσίμπησαν) στα ποδαράκια. Κι εγώ φοβήθηκα και σου φώναζα μαμά,μαμά αλλά εσύ δεν άκουγες (θέλω να πιστεύω ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο) και ήρθα στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς γιατί φοβόμουνα»

Ουφ….. 

 

Για να λαμβάνετε όλες τις νέες αναρτήσεις πατήστε εδώ για να κάνετε την εγγραφή σας.
Advertisements

20 thoughts on “Τα ανακουφιστικά «ουφ» της ζωής μου

  1. Δεν τρέμεις στην ιδέα όταν θα φτάσει ο καιρός που δεν θα σε χρειάζεται καθόλου; Εγώ φοβάμαι αλλά από την άλλη είμαι περήφανη που η Δώρα σου αρχίζει σιγά σιγά να ανεξαρτητοποιείται και να χτίζει τον δικό της χαρακτήρα. Αυτό όλο δείχνει πόσο καλή δουλειά κάνεις και την αφήνεις να ανοίξει τα δικά της φτερά και να πετάξει όπως αυτή θέλει.
    Σας αγαπώ xxx

    Μου αρέσει!

  2. Αχ άσε τέτοια κουβέντα είχα το Σάββατο με την κουνιάδα μου της οποίας τα παιδιά σπουδάζουν πλέον. Αν και εγώ είμαι μαμά μόλις 4 χρόνια νιώθω τη μικρή μωράκι. Αφού κοιτάω καμια φορά τα ρουχακια που της φορούσα όταν γεννήθηκε και νομίζω ότι της κάνουν (ε εντάξει απανέρχομαι γρήγορα στον γαλαξία μας!!)
    Όσο και να μεγαλώσουν πάντα θα μας χρειάζονται όπως θα τα χρειαζόμαστε και εμείς.

    Μου αρέσει!

    1. Νίκη μου, αυτό με τα ρουχαλάκια το έχω πάθει αυτές τις ημέρες που ετοιμάζω τα ρούχα για την μικρή που έρχεται! Βλέπω την Δώρα που είναι κοριτσάκι σιγά σιγά και αναρωτιέμαι πότε κιόλας έφτασε!
      Και ας είμαι όπως λες κι εσύ μόνο 4 χρόνια μαμά!

      Μου αρέσει!

  3. Μεγαλώνει το κοριτσάκι σου κσι σιγά σιγά ανεξαρτητοποιήται! Να ξερες πόσο καταλαβαίνω αυτό το ουφ σου!Αλλά Μαρθούλα μου, έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου,ότι σωστός γονιός είναι αυτός που τα παιδιά του μπορούν να είναι ανεξάρτητα και μπορούν να καταφέρουν μόνα τους τα πάντα! Τότε ξέρουμε πως έχουμε κάνει τη δουλειά μας σωστά!

    Μου αρέσει!

    1. Κλειώ μου, συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λες! Σε καμία περίπτωση δεν θέλω η Δώρα να είναι «κολλημένη» επάνω μου! Απλώς να, επειδή αρχίσει να ανεξαρτητοποιείται πολύ νωρίς κάποιες φορές με τρομάζει! Είναι μάλλον ο χρόνος που περνάει!

      Μου αρέσει!

  4. Μέσα στο μυαλό μου ήσουν; Μόλις μιλούσα για τον 20χρονο γιο μου και πόσο γρήγορα περνούν τα παιδικά χρόνια… Απόλαυσέ τα στο έπακρο.. Τρέχουν πολύ τα άτιμα.. Η εικόνα στο τέλος πολύ όμορφη. Φιλιά πολλά και στο μικρούλι σου και καλό σας σ/κ :))

    Μου αρέσει!

  5. μήπως της έδειξες αυτήν την ανάρτηση https://korakla.com/category/party/ και έβλεπε χταποδάκια το δωράκι;;; χιχιχι..μεγαλώνουν γρήγορα!! ασε και γω τα έχω παίξει με το θέμα του χρόνου….πέρασε ένας χρόνος σχεδόν και μου φαίνεται σαν ένας μήνας

    Μου αρέσει!

  6. Κοίτα τώρα τι γίνεται!!!!
    Αυτές ακριβώς οι σκέψεις με βασανίζουν τις τελευταίες μέρες….
    με έχει πιάσει μια μελαγχολία… μια θλίψη… δε ξέρω τι να πω….
    Σκέφτομαι πόσο περνάει ο χρόνος κι αναρωτιέμαι αν ευχαριστιέμαι τα παιδιά μου όσο θα ήθελα!
    Η φωτογραφία σου απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ!!!!!!

    Μου αρέσει!

    1. Καρυδοτσουφλάκι μου, καμιά φορά νιώθω ότι δεν απολαμβάνω όλες τις στιγμές! Αλλά με το να νιώθω άσχημα δεν βγαίνει κάτι! Προσπαθώ όσο μπορώ, αλλά κάποιες φορές θεωρώ ότι δεν γίνεται! Είναι η καθημερινότητα τέτοια!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s