Μάρθα

Οι σχολικές μου φίλες

Όλα ξεκίνησαν την ημέρα που αποφάσισα να απεξαρτητοποιηθώ από τα social media. Είχα αρχίσει να κάνω ακαταλόγιστη χρήση τους, με αποτέλεσμα να έχω χάσει τις φυσικές επαφές. Επίσης, είχα συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και με ανθρώπους που κάποτε είμασταν κοντά είχαμε απομακρυνθεί επειδή απλώς ήταν πολύ εύκολο να επικοινωνήσουμε ηλεκτρονικά!

Όταν λοιπόν είπα ότι δεν θέλω πλέον άλλη ηλεκτρονική (και μόνο) επικοινωνία, ήρθε ένα μήνυμα στο προφίλ μου. Από την Δήμητρα. Η Δήμητρα λοιπόν είναι μια συμμαθήτρια μου. Περάσαμε όλο το Λύκειο μαζί και μετά χαθήκαμε! Εδώ εκεί στέλναμε κάποιο μήνυμα στο fb, από αυτά τα κλασσικά που όλα κατέληγαν…

-Να κανονίσουμε για καφέ!

-Ναι ρε! Θα μιλήσουμε!

-Οκ!

-Οκ!

Αυτή την φορά όμως το μήνυμα ήταν κάπως διαφορετικό. «Μπλά.. μπλά.. μπλά.. και αυτά τα νέα μου και αύριο σε περιμένω για καφέ γιατί στην βράση κολλάει το σίδερο». Και μιας και ήμουν σε αναρρωτική και επειδή όντως στην βράση κολλάει το σίδερο, την επόμενη ημέρα πήρα τα γλυκάκια μου και πήγα!

Λίγες ημέρες μετά υπήρξε κι άλλη συνάντηση!  4 συμμαθήτριες! Με την μια ήμουν και διπλανή στα 3 χρόνια του Λυκείου! 5 παιδιά στο σύνολο(6 εάν υπολογίσουμε και την κοιλίτσα μου!) Και όλα αυτά περίπου 15 χρόνια μετά το σχολείο!

Και μετά υπήρξαν κι άλλες πολλές συναντήσεις! Και συγκεκριμένα έγιναν όλες στο Σκοπευτήριο! Εκεί που κάναμε τις πρώτες μας κοπάνες, δώσαμε τα πρώτα μας φιλιά, εκεί που όλες μας έχουμε περάσει στιγμές εντός και εκτός σχολικού ωραρίου, τώρα βρισκόμαστε (πολλές φορές τυχαία!) με τα παιδιά μας για ποδηλατάδα τα μεγάλα και καροτσάδα τα μικρότερα!

Μάλιστα η καθεμία μας έχει και τον δικό της ρόλο! Εγώ ας πούμε, μιας και είμαι η μόνη εγκυμονούσα στην παρέα, έχω το καφεδάκι μου, κάθομαι στο παγκάκι μου και προσέχω τα καρότσια και τις τσάντες! Την Δώρα ποιος την προσέχει;; Τουλάχιστον 3-4 ζευγάρια μάτια που εμπιστεύομαι! 

Είναι υπέροχες στιγμές που δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πρόσφατα. Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν η Δήμητρα και ήταν λίγο πιεσμένη/κουρασμένη και θυμήθηκα τον εαυτό μου. Που ήμουν κι εγώ με ένα μωρό και ένιωθα και εγώ κουρασμένη αλλά είχαν έρθει έτσι οι συγκυρίες που δεν είχα άνθρωπο να μιλήσω. Τότε λοιπόν είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι αν ποτέ φίλη μου βρεθεί στην ίδια θέση με εμένα, θα παρατήσω ότι κάνω και θα τρέξω να την βρώ! Έτσι και έκανα λοιπόν! Κλείσαμε βιαστικά το τηλέφωνο, πήρα καφεδάκι απ’έξω και έτρεξα να την βρώ!

Και χωριστήκαμε αργά το μεσημέρι και μετά από 3 ώρες βρεθήκαμε και πάλι στο πάρκο! Για την καθιερωμένη μας πλέον ποδηλατάδα-καροτσάδα!

Και αν μου πείς τώρα να αλλάξω γειτονιά; Θα αρνηθώ κατηγορηματικά! Γιατί είναι πολύ σπουδαίο να είμαι τόσο κοντά στην γειτονιά που πέρασα τα σχολικά μου χρόνια! Γιατί είναι πολύ ωραίο που η κόρη μου παίζει στα ίδια μέρα που εγώ έζησα τους πρώτους μου έρωτες!

Μια Κυριακή μόνο νομίζω το παράκανα λίγο! Είχαμε κανονίσει να έρθουν κάτι φίλοι στο σπίτι κι εγώ φλέρταρα πολύ σοβαρά με την ιδέα να το ακυρώσω για να βγούμε την καθιερωμένη μας βόλτα με την Δώρα! Φυσικά και δεν το ακύρωσα, αλλά την επόμενη ημέρα περίμενα σαν μικρό παιδί να περάσει η ώρα για να βγούμε να βρούμε την υπέροχη σχολική μας παρέα!

Υ.Γ. #1: Αποψε που νοστάλγησα τις βόλτες στο σκοπευτήριο θυμήθηκα οτι αυτή η ανάρτηση είχε «ξεμείνει» στα πρόχειρα. Την είχα γράψει την ιδια ημερα που συνάντησα την Δήμητρα. Ήμουν έγκυος όπως γράφω αλλά την άφησα ατόφια γιατι είχε γραφτεί πολυ αυθόρμητα.

Υ.Γ #2: Στο μαιευτήριο έγινε ακόμα μια καταπληκτική συνάντηση. 2-3 ώρες αφού εχω γεννήσει και ενώ είμαι έξω απο το δωμάτιο στο φορείο και περιμένω να ετοιμάσουν το κρεβάτι, βλέπω να βγαίνει απο το δωμάτιο ένας συμμαθητής μου! Είχα να τον δω απο την 3η Γυμνασίου και συναντηθήκαμε μετά από σχεδόν 15 χρόνια στο ίδιο δωμάτιο του μαιευτηρίου!

Για να λαμβάνετε όλες τις νέες αναρτήσεις πατήστε εδώ για να κάνετε την εγγραφή σας.
Advertisements

8 thoughts on “Οι σχολικές μου φίλες

  1. Πολυ ομορφα συναισθηματα δημιουργουνται οταν συναντας τυχαια κολλητες συμμαθητριες-τες και ποσο μαλλον δε οταν ξανα αποκτας επαφες μαζι τους μετα απο τοσα χρονια! Εχω την τυχη να ριμαι και εγω κοντα με συμμαθητες απο σχολειο! Σπουδαιο πραγμα! Μην το χασετε και παλι! Δεν αξιζει!
    Μ.

    Μου αρέσει!

  2. Εγώ πάλι δεν έχω καμιά φίλη-ο από τα σχολικά μου χρόνια και μπορώ να πω ότι με στεναχωρεί λίγο αυτό. Γενικά είμαι άνθρωπος πάντα θα πάρω τηλέφωνο να δω τι κάνει ο άλλος, αλλά αν είναι μόνο από τη πλευρά μου αυτό μετά από λίγο το σταματώ με αποτέλεσμα να χάνεται η φιλιά.

    Μου αρέσει!

    1. Γεια σου, Τέσση (πάλι λάθος το έγραψα;). Δοκίμασε να τις βρεις στο facebook και αμέσως κανόνισε να τις δεις από κοντά. Το πιο σίγουρο για να βρεθείτε είναι να τις καλέσεις σπίτι σου. Αν το αφήσετε στο ότι θα το κανονίσετε μια μέρα, μπορεί να μείνει μόνο μια επιθυμία για πάντα. Αν πάλι μπλέξετε στις διαδικτυακές κουβέντες δε θα βρεθείτε ίσως ποτέ από κοντά. Βρες τες και πες τους κανονίζω reunion σπίτι μου. Θα το χαρείτε όλες πολύ! Ο μόνος τρόπος να μη χαθεί η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων είναι να μη σκέφτεσαι πως έχεις πολύ καιρό να μιλήσεις σε κάποιον και να σου φαίνεται πως η φιλία έσβησε. Ειδικά με τις φίλες από τα παιδικά χρόνια οι φιλίες πολύ δύσκολα σβήνουν γιατί ο δεσμός που μας συνδέει είναι τόσο έντονος που όσα χρόνια και να περάσουν όταν θα ξαναβρεθείς μαζί τους θα διαπιστώσεις πως είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Την επικοινωνία προσπάθησε να μην τη μετράς (ποιον πήρες, ποιος σε πήρε) γιατί τότε χάνεται εντελώς. Για την ιστορία, έχω φίλη που την έπαιρνα μόνο εγώ για πάρα πολλά χρόνια και τα τελευταία χρόνια που ξεχνιέμαι με τα παιδιά με παίρνει μόνο αυτή. Καμιά φορά οι άνθρωποι απλά ξεχνιόνται στους ρυθμούς της καθημερινότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θέλουν να διατηρήσουν μια επαφή. Τώρα που το σκέφτομαι, ξέχασα να την πάρω φέτος στα γενέθλιά της, ξέχασε να με πάρει κι εκείνη στα δικά μου, οπότε πάω αμέσως τώρα να την πάρω τηλέφωνο να της πω χρόνια πολλά και να τη βάλω να μου πει κι εκείνη. 🙂

      Μου αρέσει!

      1. Γεια σου Ελίνα (σωστά το έγραψες το όνομα μου). Έχεις δίκιο! Είναι έτσι οι συνθήκες που δεν μπορώ να τις καλέσω στο σπίτι μου, θα το ήθελα αλλά δεν μπορώ. Δημοτικό πήγα στην Πετρούπολη και μετά μετακομίσαμε στην Νέα Ερυθραία. Γυμνάσιο πήγα Νέα Ερυθραία και Λύκειο στη Κηφισιά. Οπότε δεν έχω τα τόσα χρόνια δεσίματος μαζί με κάποια-ον. Η «κολλητή» μου από το γυμνάσιο-λύκειο, όποτε δεν είχε γκόμενο με έκανε παρέα όποτε είχε χανόταν. Θα μου πεις αφού το έβλεπες, γιατί δεν έκανες κάτι. Μικρή ήμουν αρκετά ντροπαλή και δεν ανοιγόμουν εύκολα, οπότε δεν έκανα εύκολα φιλίες. Έχω βρει πάντως τα παιδιά που κάναμε παρέα από το δημοτικό μέσω facebook και έχουμε πει να βρεθούμε, αλλά το αφήσαμε εκεί. Μετά από αυτό που μου έγραψες θα κάνω την κίνηση να κανονίσω κάποια συνάντηση. Σε ευχαριστώ πολύ!

        Μάρθα μου, συγνώμη που κάναμε χρήση της ανάρτησης σου.

        Μου αρέσει!

    2. Τέσση μου, το έκανα κι εγώ αυτό που λες με το τηλέφωνο!
      Πλέον, επιλέγω ποιους δεν θα ξαναπάρω ενώ κάποιους άλλους τους παίρνω κι ας μην με πάρουν ποτέ! Εξάλλου, έχω βρεθεί στην θέση των δεύτερων! πχ, εσύ με έχεις πάρει τόσες φορές εγώ ούτε μια!

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s