Μάρθα

Παγωτό στην μύτη

Η Δώρα κοιμάται δίπλα μου, η Κ. στην κούνια της στο δίπλα δωμάτιο και εγώ διάβαζα αναρτήσεις από αγαπημένες bloggers. Μέχρι που διάβασα την Γιάννα και το κείμενο της για τις τρείς βέρες που φοράει. Και τελειώνοντας το κείμενο της, τα μάτια μου έχουν γεμίσει δάκρυα. Και της στέλνω ένα μήνυμα ακατάστατο γεμάτο αλήθειες, γιατί αρχικά δεν ήθελα να τις μοιραστώ με κανέναν. Αλλά το μήνυμα το σταμάτησα απότομα και άνοιξα τελικά το blog μου να τα γράψω.

Αυτές τις ημέρες έχω νεύρα. Πολλά νεύρα! Δεν ξέρω αν με χτύπησαν κατακούτελα (και τρομερά καθυστερημένα) οι ορμόνες της λοχείας, δεν ξέρω αν είναι αυτές οι σκέψεις που εδώ και μέρες τριβελίζουν το μυαλό μου, δεν ξέρω αν τώρα βγαίνει η κούραση ενός δύσκολου χειμώνα. Ξέρω όμως ότι τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο σε κάθε στιγμή της ημέρας.

Και ακόμα χειρότερα, μόλις συνειδητοποίησα πόσο άσχημα ξεσπάω στην Δώρα μου. Τόσο άσχημα που την βλέπω να απομακρύνεται και αυτό με θολώνει χειρότερα.

Ξέρω ότι σήμερα, χθες, κάποια από αυτές τις ημέρες μου είπε σε αγαπώ και εγώ απάντησα «μμμμμμ»…. Απάντησα μμμμμμμ στο σε αγαπώ του παιδιού μου.

Και σήμερα φαντάστηκα την ζωή μου χωρίς την Δώρα και για δευτερόλεπτα ένιωσα να χάνω το μυαλό μου.

Την κοιτάω που κοιμάται δίπλα μου, ακούω την ανάσα της και θέλω να την ξυπνήσω, να την σφίξω στην αγκαλιά μου και να της ζητήσω χίλια συγνώμη.

Παίρνω βαθιά ανάσα… Πρέπει να χαλαρώσω.. Πρέπει να δώ την ζωή μου.. Η οποία είναι καλύτερη από όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ.. Πρέπει να έρθω πάλι κοντά στο παιδί μου.. Να μην χάσω άλλο χρόνο… Να μην χτίσω κι άλλο τοίχο ανάμεσα μας…

Της έχω υποσχεθεί το απόγευμα ότι θα πάμε να πάρουμε καινούρια μπρατσάκια. Και ενώ μέχρι τώρα σκεφτόμουν πως θα την πείσω να μην μου ζητήσει κάτι παραπάνω, μόλις αποφάσισα ότι θα την αφήσω να πάρει ότι θέλει! Όχι φυσικά για να την δωροδοκήσω. Αλλά γιατί έχει καιρό να κάνει κάτι αυθόρμητο μαζί μου!

Και στο γυρισμό θα της πάρω και παγωτό. Και θα πάρω και δικό μου και ας πάει στο καλό η δίαιτα για μια ημέρα! Και θα λερώσω κι εγώ την μύτη μου και το στόμα μου όπως κάνει κι εκείνη!

ice cream

Και θα γελάσουμε μαζί!

Και το βράδυ αν θέλει βόλτα θα την πάω βόλτα! Και θα φάμε σουβλάκια, και πίτες και πατάτες τηγανητές! Και μετά μπορεί να φάμε και πάλι παγωτό! Γιατί αυτό το καλοκαίρι δεν θα έρθει ποτέ ξανά!

Και αύριο! Αχ, αύριο!!! Παιδί θα γίνω μαζί της! Θα παίξουμε μπουγέλο στην θάλασσα, θα κάνουμε βαρελάκια στην άμμο μαζί και άμα μας έρθει η όρεξη θα φάμε πάλι παγωτό, κι ας μας κόψει την όρεξη για το μεσημεριανό φαγητό!

Άντε Δωρίτσα μου, ξύπνα!

Σε ευχαριστώ
Advertisements

26 thoughts on “Παγωτό στην μύτη

  1. Μωρέ Μαρθα με συγκινήσες… έχω νιώσει το ίδιο εχω κάνει τις ίδιες σκέψεις , έχω νιώσει τις ίδιες τύψεις!!!
    Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα ξανάρθει. Και ο χρόνος που περνάει δεν θα επιστρέψει.
    Φιλιά στα κορίτσια σου

    Μου αρέσει!

  2. Το ξέρω πως δεν θες λόγια «παρηγοριάς» , όμως είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι και ο άνθρωπος χαρακτηριζεται κυρίως από ατελείωτες αδυναμίες και πάθη. Λάθη κάνουμε όλοι, ακόμα και άτομα που έχουν ζήσει αυτή την αδιανόητη απώλεια, μέσα στην ροή της μέρας, της κούρασης, της ρουτίνας θα ξεχάσουν, θα αφεθουν και οι δικές τους ενοχές μετά….δεκαπλασιες… Δεν έχει τελειωμό αυτό. Η ουσία είναι, στην πλειοψηφία των στιγμών μας σε αυτό το σύντομο πέρασμα μας από την ζωή, να κοιτάμε την ΟΥΣΙΑ. Και η ουσία είναι αυτό ακριβώς. Η ίδια η ζωή και το ότι φεύγει και δεν ξαναγυρνα. Τα παιδιά θα θυμούνται την αίσθηση που τους αφήσαμε. Και δεν είναι απίθανο να θυμούνται χαμόγελα, αγάπη, ξεγνοιασιά, αποδοχή των αδυναμιών μας; Εγώ οπότε ξεφεύγω από αυτό που θα ήθελα, ζητάω μετά συγνώμη εξηγώντας τους λόγους του ξεσπασματος μου ή της «αδιαφορίας» μου. Και ακούνε Μάρθα, πως ακούνε!! Το ξέρεις, προχθές ξεσπάσε ο μικρός αναιτια το πρωί και το αντιμετώπισα όσο πιο ήρεμα μπορούσα. Έπειτα από λίγο ήρθε και μου ζήτησε συγνώμη που φέρθηκε έτσι αλλά ήταν λέει λίγο κουρασμένος! Με συγκίνησε τόσο πολύ. Να μην νιώθεις άσχημα Μάρθα μου. Αλλά ναι. Να γίνεις παιδί με την Δώρα, μην σκέφτεσαι τα πρέπει και τα μη. Γεμάτη η ζωή της από αυτά. Ας απολαύσουν λίγη παραπάνω ελευθερία σε αυτά τα τόσο πολύτιμα και αθώα χρόνια! Σε φιλώ γλυκά, με συγκίνησες που τα αγγελούδια μας στάθηκαν η αφορμή για ένα τόσο όμορφο κείμενο…

    Μου αρέσει!

  3. Μαρθακι μου γλυκο ποσο σε καταλαβαινω… Αχ αυτη η κουραση που μας στερει την υπομονη μας μερικες φορες…υπεροχο το κειμενο σου…τοσο που ειπα στο τελος «αντε Δωρα ξυπνα…η μαμα ετοιμαζει ομορφες αναμνησεις για’σενα!!!» Τα λαθη ειναι ανθρωπινα αρκει να τα καταλαβαινουμε γρηγορα και να ζηταμε συγνωμη ακομα και απο τα μωρα μας…!!! Η Δωρα εχει μια πολυ καλη και γλυκια μαμα και το ξερει!!! Απλα μη χανεις αλλο χρονο!!! Μαρθα μου πολυ με συγκινησες!!!

    Μου αρέσει!

  4. Μπαίνω στην ομάδα των πονεμένων μαμάδων…
    Κάθε μέρα που περνάει δε γυρνάει πίσω.. γιατί κάθε μέρα τα απιδιά μας μεγαλώνουν κατά μια μέρα…
    Οφείλουμε στους εαυτούς μας και σε εκείνα να ζούμε όλες μας τις μέρες!!
    και πραγματικά αν αυτό θα συνέβαινε θα ήταν τέλειο! αλλά καλό μου παιδί δε συμβαίνει… είμαι σχεδόν βέβαιη πως σε καμιά μαμά δε συμβαίνει να είναι όλα τέλεια γύρω της… κι αν αυτό θα συνέβαινε θα σήμαινε πως κάτι δε πάει καλά…
    Το ότι νιώθουμε τύψεις, το ότι κουραζόμαστε, το ότι νευριάζουμε, το ότι φωνάζουμε και χίλια δυο ακόμη δηλώνει απλά πως είμαστε άνθρωποι και πως είμαστε τσακωμένοι με τη τελειότητα….

    Και να ξέρεις καλή μου, πως όλα τούτα δε τα λέω μόνο για σένα… τα λέω για όλες μας, για όλες όσες νιώθουμε τύψεις κι ενοχές… για όλες όσες κλαίμε….

    Σε φιλώ!!!!!!!

    Μου αρέσει!

  5. Μαρθούλι μου, δε θέλω να σε τρομάξω ή να προεξοφλήσω το πως θα έρθουν τα πράγματα στην πορεία. Μόνο να σε προετοιμάσω, γιατί μπορεί να συμβεί και σε σενα αυτό που συνέβη και σε μενα και σε άλλες μαμάδες. Η κούραση είναι αθροιστική και γίνεται εντονότερη όσο περνάει ο καιρός και τα χρόνια. Έχει μεγάλη διαφορά το ένα παιδί με τα δύο. Από μερικές απόψεις είναι πιο εύκολο, γιατί απασχολούνται μεταξύ τους, αλλά η δική σου κούραση είναι διπλή. Με τα χρόνια δε γίνεται απαραίτητα ευκολότερο, παρόλο που τα παιδιά μεγαλώνουν και είναι πιο ανεξάρτητα. Και δε γίνεται ευκολότερο γιατί η κούραση είναι αθροιστική. Μπορεί να φτάσεις κι εσύ σε σημείο να τα παίξεις εντελώς και να νιώθεις ότι δεν αντέχεις καθόλου παραπάνω. Πρέπει να φροντίσεις από τώρα να ξεκουράζεσαι. Με κάθε κόστος. Κι εγώ έλεγα ότι δεν μπορώ να ξεκουραστώ, γιατί δεν έχω που να τα αφήσω, δεν έχω να πληρώσω νταντά πέραν από φορές που πλήρωνα γιατί έπρεπε για να κάνω δουλειές. Μεγάλο πράγμα όμως η ξεκούραση και είναι λάθος μας που δεν την διεκδικούμε όταν την έχουμε ανάγκη. Νομίζουμε ότι αντέχουμε, ότι θα φτιάξουν τα πράγματα, όμως είναι πολύ, πολύ σημαντικό να διακόπτεις για να ξεκουράζεσαι. Ζήτα βοήθεια όχι γιατί τη χρειάζεσαι για να κάνεις κάτι σημαντικό, μόνο και μόνο για να καλοπεράσεις. Πάρε βοήθεια, ακόμη κι αν δεν είναι εύκολο οικονομικά. Δεν ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να ξεκουράζεσαι στο ενδιάμεσο πριν φτάσεις σε σημείο να νιώθεις εξαντλημένη. Αυτό με τα παγωτά και άλλες «χάρες» για να περάσουμε καλά και να κάνουμε κάτι αυθόρμητο τα έχω κάνει κι εγώ πάρα πολλές φορές, αλλά τώρα βλέπω πως είναι εντελώς λάθος να τα κάνω όταν νιώθω τύψεις για το οτιδήποτε. Χρειάζεται να γράψω κατεβατά για να σου εξηγήσω γιατί δε βοηθάει καθόλου αυτό και πως το εισπράττει το παιδί τελικά, αλλά δεν αντέχω τώρα. Φιλιά και μην ανησυχείς. Όμως μην ξεχνάς να προσέχεις και να ξεκουράζεις τον εαυτό σου.

    Μου αρέσει!

    1. Ελίνα μου, στο θέμα της βοήθειας συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Το είχα κάνει αυτό το λάθος! Αυτή την φορά όμως δεν το έκανα και δεν θα το αφήσω να συμβεί. Καλώς ή κακώς είμαι άνθρωπος που κουράζεται και όπως όλοι μέσα στο σπίτι διεκδικούν την ξεκούραση τους έτσι κάνω κι εγώ!
      Για τις «χάρες» μόνο θα μου επιτρέψεις να έχω την αντίθετη άποψη με την έννοια ότι τα αυθόρμητα πρέπει να γίνονται. Απλώς θα έλεγα με καθαρότερο μυαλό τώρα πιά, ότι ίσως πρέπει να γίνονται πραγματικά αυθόρμητα και όχι μέσα από τύψεις! (Βρε μήπως αυτό εννοούσες και δεν το κατάλαβα;)

      Μου αρέσει!

      1. Aυτό ακριβώς ήθελα να πω! Ότι δε χρειάζεται να εξισορροπούμε μια αρνητική στιγμή με μία θετική μετά. Γιατί όλα τα καταλαβαίνουν και τελικά αυτές οι «χάρες» που δεν είναι πραγματικά αυθόρμητες (τις κάνουμε νομίζω για να νιώσουμε πρώτα εμείς καλύτερα με τους εαυτούς μας), δεν τους λένε πολλά.

        Μου αρέσει!

  6. Αχ, πόσα μου θυμίζεις. Αυτό που βλέπω από απόσταση είναι πως οι περισσότερες μαμάδες με πάνω από ένα παιδιά, κάπως έτσι περνάμε τα πρώτα τους χρόνια – ανάμεσα στις χαρές, τα άγχη, την ευτυχία και τις μετάνοιες. Να τα κάνεις όλα αυτά, Μάρθα μου και ακόμη περισσότερα αν έτσι σου βγαίνει. Προσπάθησε όμως να μη νιώθεις τύψεις που είσαι απλά άνθρωπος και κάποιες φορές είσαι κουρασμένη, σωματικά ή ψυχικά ή και τα δύο, και δεν μπορείς να ανταποκριθείς στο παιδί σου όπως θέλεις. Δες αυτές τις μικρές καθημερινές δυσκολίες σαν αφορμή για να ανοίξεις μαζί της μια μικρή κουβέντα για το πώς αλλάζει η ζωή σας τώρα που έχει γεννηθεί η αδερφή της, να ανοιχτεί και σου μιλήσει και η Δώρα, για να της εξηγήσεις ότι είναι ανθρώπινο μερικές φορές να μην φερόμαστε όπως θα θέλαμε, για τα συναισθήματα, για τις συγνώμες.
    Αλλά αυτό το παγωτό στη μύτη, σας εύχομαι να το απολαύσετε πολλές φορές αυτό το καλοκαίρι – και ξέχνα που και που τη δίαιτα! Κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά από έναν αριθμό σε ένα αντικείμενο.

    Φιλιά καλοκαιρινά!
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    Μου αρέσει!

  7. Μαρθα μου κ εγώ συγκινηθηκα πολύ καλή μου… τι όμορφη κ αληθινή ανάρτηση! Έτσι νιώθουμε όλες τις»δύσκολες μέρες» θα βρεις τις ισορροπίες σου είμαι σίγουρη! Είναι η κούραση , ή εξάντληση, το άγχος κ όλα μαζί έρχονται κ πέφτουν πάνω μας κ μας ισοπεδώνουν…. αλλά όλα θα πάρουν το δρόμο τους με υπομονή! Κ αγκαλιες φιλιά κ βαθιές αναπνοές…. Ή Δώρα σου κατανοεί όλη την κατάσταση όπως όλα τα παιδιά αντιλαμβάνονται τις διαφορές φάσεις που περνάμε όλες οι Μανουλες!!!! Άντε με πήραν τα ζουμια μου με αυτό το τόσο γλυκό»άντε Δωριτσα μου ξυπνά»…. με αποτελείωσες!!! Φιλάκια πολλά πολλά κ να θυμάσαι όλες στην ίδια φάση είμαστε δεν είσαι μόνη σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ειρήνη μου, ομολογώ ότι είναι κάπως ανακουφιστικό να ξέρω ότι δεν είμαι μόνη! Πάντως σήμερα τα πράγματα είναι ήδη πολύ καλύτερα! Μάλιστα, ετοιμάζω την συνέχεια της ανάρτησης με τα συμπεράσματα μου! ❤

      Μου αρέσει!

  8. Koritsia, manoules mou glykes, oles panw katw ana diastimata ta idia pernate! Anthrwpoi eiste k seis k fysika ektos apo ta paidia exete k xilia dyo pragmata sti zwh sas pou sas agxwnoun, sas provlimatizoun, sas kanoun wres wres na trexete k na mi fthanete. Den eiste kakes manoules i adiafores. Apla yparxoun sti zwh sas k dyskoles meres…Na kserete pws yparxoume k meis, oi alles gynaikes pou prospathoume vdomades, mines,xronia gia ena paidaki. Kai exoume dyskoles stigmes xwris ena paidiko xamogelo na tis fwtisei.Kai mono pou pirate tin apofasi na ferete ston kosmo ena paidi sas aksizei kathe bravo! Ta mwra sas tha thymountai mono tis omorfes stigmes. Mi stenaxwrieste… Kante mia megali agkalia to mwro sas k ola kala.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s