Μάρθα

Το αγαπημένο μου παιδί

Λίγες ημερες αφού ήρθε η Κ. στη ζωή, μου είχε πει η μαμά μου οτι απο εδω και πέρα παντα μια απο τις δυο θα ειναι το ξεχωριστό μου παιδί και θα αγαπάω την μια περισσότερο απο την άλλη.

Έχουν περάσει περίπου 5 μήνες απο τότε και όμως μόλις σημερα αντιλήφθηκα τι εννοούσε τότε!

Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εδω και μερικές ημέρες που πέρασε μια σκέψη απο το μυαλό η οποία με τρόμαξε.

Ένιωσα οτι αγαπάω την Κ. πιο πολύ απο την Δώρα. Γιατί αυτήν την στιγμή την Κ. την αγκαλιάζω πιο πολυ, την φροντίζω πιο πολυ, την λαχταράω να την πάρω αγκαλιά περισσότερο απο την Δώρα (ή ετσι νόμιζα).

Η σκέψη αυτή με τρομοκράτησε. Με άγχωσε και στο τέλος με στεναχώρησε.

Πως είναι δυνατόν να ξεχωρίζω (απο τώρα!!!) τα δυο μου κορίτσια; Πως γίνεται να απαρνιέμαι την Δώρα μου;

Ένιωσα οτι τελικά μπορώ να αγαπήσω κάποιον άλλον περισσότερο απο το πρώτο μου παιδί!

Η σκέψη ηταν σοκαριστική. Δεν την ειπα σε κανέναν. Και όσο δεν μιλούσα για αυτα μου τα συναισθήματα, τόσο πιο πολύ με κύκλωναν, με έκαναν να νιώθω άσχημα απέναντι στην Δώρα. Την απέφευγα οσο μπορούσα (την σκέψη) αλλά μέσα μου υπήρχε και ένιωθα να μου μουδιάζει το μυαλό.

Σήμερα, τόλμησα και εμπιστεύτηκα αυτή μου την σκέψη σε μια πολυ καλή μου φίλη. Και η εξομολόγηση αυτής της σκέψης και η συζήτηση με εξιλέωσαν και είδα τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.

Συγκεκριμένα θυμήθηκα και ενα περιστατικό που τελικά ηταν η λύση σε όλες μου τις σκέψεις!

Θηλάζω την μόλις μερικών ημερών Κ. Στην μέση του σαλονιού η Δώρα χορεύει, ώσπου καποια στιγμή γλιστράει και πέφτει με την μουρίτσα της στα πλακάκια. Σηκώνει το κεφάλι της και το θέαμα με ζαλίζει. Απο την μύτη και κάτω γεμάτη αίματα και μερικα δευτερόλεπτα αργοτερα αρχίζει να κλαίει σπαρακτικά.

Παρατάω κυριολεκτικά την Κ. στο ρηλάξ (η οποία ξεκινάει κι αυτή να κλαίει αφού της έκοψα το γεύμα της βεβιασμένα) και τρέχω να σηκώσω την Δώρα. Στα αυτιά μου εχει σταματήσει να ακούγεται το κλάμα της μικρής και όλες μου οι αισθήσεις είναι επικεντρωμένες στην Δώρα και στην περιποίηση της.

Εκείνη την ημέρα, εκείνη την δεδομένη στιγμή αγαπούσα την Δώρα περισσότερο απο καθε άλλη Κ., περισσότερο απο καθε άλλη στιγμή!

Και σήμερα κατάλαβα αυτό που μου είχε πει η μαμά μου.

27237461525_36f5042d50_o

Πάντα θα αγαπάω μια απο τις δυο περισσότερο.

Πάντα η μια θα ειναι πιο ξεχωριστή απο την άλλη.

Παντα την μια θα την φροντίζω περισσότερο απο την άλλη.

Και αυτές οι στιγμές θα ειναι εκείνες που το ξεχωριστό μου, το αγαπημένο μου παιδί θα είναι εκείνο που θα με εχει περισσότερο ανάγκη.

[Αν και κακής ποιότητας η φωτογραφία αντικατοπτρίζει ίσως με τον καλύτερο τρόπο αυτό που νιώθω.

Η K. ημερών να έχει απόλυτη ανάγκη την αγκαλιά μου, και η Δωρα έρχεται χτυπημένη να κουρνιάσει στην ίδια αγκαλιά!]

Γιατί η ζωή με δυο παιδιά ειναι μια υπέροχη παράνοια. Τα πρωινά (που ειναι η Δώρα στο σχολείο) αγαπώ πιο πολυ την Κ., τα βραδια (που κοιμαται η Κ.) αγαπώ πιο πολυ την Δώρα και ενδιάμεσο ευτυχώς γίνομαι χίλια κομμάτια για να τις λατρεύω και τις δυο!

Advertisements

10 thoughts on “Το αγαπημένο μου παιδί

  1. Άκου τώρα και μια μάνα τεσσάρων παιδιών..
    Όταν αγκαλιάζω κάποιον από τους τέσσερις λέω πάντα τα ίδια και τα εννοώ «αγάπη μου, αγόρι μου γλυκό, θησαυρέ μου .. το πιο όμορφο, το πιο καλό, το πιο έξυπνο, το πιο αγαπημένο απ’ όλα»
    Να σου εξηγήσω πως αυτά τα λέω ακόμα κι όταν είναι οι άλλοι μπροστά, απλά την συγκεκριμένη στιγμή επικεντρώνομαι για χι λόγο στον έναν..
    Όλοι τους λοιπόν τα έχουν ακούσει τόσες χιλιάδες φορές να λέγονται από εμένα στους ίδιους αλλά και στα αδέλφια τους που όχι μόνο δεν ζηλεύουν (γιατί ξέρουν πως το ίδιο ισχύει και για κείνους) αλλά γελάνε και με πειράζουν λέγοντας «μην την πιστεύεις σε όλους τα ίδια λέει» …
    Συμπέρασμα το κάθε παιδί έχει την αμέριστη αγάπη της μάνας του και αν για λίγο το κανακεύεις, το χαιδεύεις και το φιλάς περισσότερο δεν σημαίνει πως το ξεχωρίζεις από τα άλλα, εξ άλλου όπως πολύ σωστά λέει ο λαός «όποιο δάχτυλο και να κόψεις πονάει το ίδιο» ..
    Φιλιά στα κορίτσια σου!

    Μου αρέσει!

  2. Αχ βρε Μάρθα… Πριν καν διαβασω παρακάτω το ηξερα: Αυτό που με έχει πιο πολύ ανάγκη.
    Αυτό που φοβάμαι είναι μήπως όσο περνάει ο καιρός με προδώσει η κρίση μου και τελικά δε μπορέσω να είμαι εκεί για αυτόν που με χρειάζεται πραγματικα!

    Μου αρέσει!

  3. Δεν νομίζω ότι αγαπάμε πιο πολύ ή ξεχωρίζουμε το ένα από το άλλο. Θα σου περιγράψω μία συζήτηση με τον παιδίατρο όταν ο μικρός ήταν περίπου 15-20 ημερών. «Ρε Δημήτρη νομίζω ότι έχω περισσότερη αδυναμία ή κάτι τέτοιο στο μωρό» «Μη λες βλακείες Νίκη, από αυτό σε χρειάζεται ένα τικ περισσότερο από την μεγάλη.»
    Το σκεφτόμουν μέχρι να φτάσω σπίτι και κατέληξα ότι ήμουν «χαζή» που ένιωθα τύψεις που κάθε πρωί έβαζα την μικρή να ζωγραφίζει με τις ώρες και μετά να βλέπει παιδικά για να είμαι ελεύθερη για το μωρό.
    Και όντως τότε με είχε περισσότερη ανάγκη το μωρό γιατί ήταν εξαρτημένο από εμένα.
    Πλέον δεν είναι εξαρτημένο κανένα από τα δύο. Είμαι εγώ από αυτά. Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι του χρόνου υπάρχει περίπτωση να στείλω τον μικρό στον παιδικό σταθμό και με έπιασε μία ταραχή…
    Υπομονή Μάρθα μου, θα μεγαλώσουν και θα ψάχνουμε αυτή την εξάρτηση που είχαν κάποτε!!

    Μου αρέσει!

  4. Έτσι νιώθω κι εγώ… κάποιες φορές πρέπει αν ξεχωρίσω κάποιον… γιατι κάποιες φορές καποιος με έχει πιο πολύ ανάγκη από τους άλλους! γιατί χτύπησε… γιατί λερώθηκε… γιατί δε μπορεί να διαβάσει τα μαθήματα του… για στεναχωριέται για τους δικούς του λόγους…. για χίλια δυο γιατί….
    Και σίγουρη πως δε ξεχωρίζω κάποιο παιδί για πάντα… απλά για μερικές στιγμές.
    Και νομίζω πως αυτό ισχύει για όλες τις μαμάδες!!!
    Μαρθιώ… ένα φιλί!!!!

    Μου αρέσει!

  5. Μικρές στιγμές αδυναμίας στο κάθε σου παιδί θα δείχνεις και θα νιώθεις. Και δεν είναι κακό. Είναι και φυσιολογικό και ανθρώπινο και έτσι είμαστε όλοι οι γονείς. Αν μέσα στα ξέχειλα ποτήρια της λατρείας υπάρχουν που και που 2-3 σταγόνες παραπάνω πότε στο ένα πότε στο άλλο, αυτό δεν αναιρεί πως και τα δύο ποτήρια είναι ξέχειλα.

    Να τις χαίρεσαι και να τις αγαπάς και να μην ξεχνάς να σε αγαπάς.
    Φιλιά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    Μου αρέσει!

  6. έτσι ειναι κοριτσάκι…. την καθε στιγμη τρέχεις για αυτο που εχει περισσότερο ανάγκη…
    όλοι μου έλεγαν πως αγαπώ πολυ τον μικρο επειδη τον εχω αγκαλια συνέχεια, ασχολουμαι μαζι του κλπ….
    Μα ειναι μωρο! Πρέπει να το παρω αγκαλια για να θηλάσει, για να το ηρεμησω οταν κλαίει, για να τον ταίσω γιατί δεν μπορει μονο του, να το αλλάξω , να , να , να…..
    μεγαλώνοντας ο μικρος αναλαμβάνει περισσότερα πράγματα που αφορουν τον εαυτό του και σιγά σιγα μπαίνουν τα πράγματα στην θέση τους……
    αρχίζει να φαίνεται πως δεν υπάρχει διαχωρισμός….πως η αγαπη ειναι η ιδια!!!
    Φιλια αγαπημένη μου!!!

    Μου αρέσει!

  7. Ουπς! Τώρα είδα το σχόλιο που μου είχες αφήσει Μάρθα μου! Έπεσε σε δύσκολες συγκυρίες για μένα και δεν το είδα!
    Σε ευχαριστώ πολύ Μάρθα μου!…
    Θα βρω τη σειρά του και θα το προμοτάρω στην επόμενη μου ανάρτηση απόψε!
    Χίλια συγγνώμη μάτια μου!
    Τι ωραία που παρουσίασες προβληματισμούς που θα έχουν όλοι οι γονείς με δύο ή και περισσότερα παιδιά!
    Να’σαι καλά !
    Πολλά φιλιά!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s