Δώρα

Από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια, #not

Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί ποτέ δεν πρέπει να κάνουμε υποθέσεις για τους γονείς», το οποίο με βρήκε απόλυτα σύμφωνη. Σκέφτηκα μάλιστα ότι το ρητό μας «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια»είναι εντελώς λάθος όσο αφορά τα μικρά! Τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση αυτό δεν ισχύει!

Έτσι λοιπόν, όπως συμβαίνει πολλές φορές με διάφορα άρθρα που διαβάζω, αποφάσισα να σημειώσω τις στιγμές (δύο προς το παρόν!) που το δικό μου μικρό (μεγάλο πιά αλλά και λίγο τρελό!) η Δώρα, δεν είπε την αλήθεια.

truth

 

✔️ Η Δώρα είναι περίπου δύο χρονών. Είμαστε στο σούπερ μάρκετ και περιμένουμε στην ουρά για να πληρώσουμε.

Έχει προφανώς κουραστεί από τα ψώνια και την αναμονή και έχει εκνευρισμό. Κάποια στιγμή από τα νεύρα της, με χτυπάει στο πρόσωπο.

Εγώ ήρεμα (και αγνοώντας τα βλέμματα) των γύρω, της εξηγώ ότι δεν είναι ευγενικό αυτό που κάνει.

Στην συνέχεια βρίσκω πολύ έξυπνη την ιδέα να την ρωτήσω εάν εγώ την χτυπάω, για να πάρω την απάντηση «Ναι! Κάθε μέρα» και να ακούσω την διπλανή να μουρμουράει «τς…τς…τς… από παιδί κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια».

Βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, την ξαναρώτησα αν την έχω χτυπήσει. Μαντέψτε την απάντηση…. «Οχι μαμά, ποτέ»!

 

✔️ Πάλι στο σούπερ μάρκετ, αλλά κάπου κοντά στα 3 έχουμε σταματήσει στα γυναικεία είδη υγιεινής και διαλέγω. Εκείνη ακριβώς την στιγμή σταματάει ένας κύριος ακριβώς δίπλα μας, στα αντρικά ξυραφάκια. Η Δώρα λοιπόν θεωρεί ότι είναι πάρα πολύ ωραία ιδέα να ενημερώσει για τις λειτουργίες της μαμάς της!

«Κύριε; (Η ευγένεια πάνω από όλα!). Η μαμά μου αγοράζει πάνες, γιατί κάνει κακά πάνω της και λερώνεται ο ποπός της!»

 

Υ.Γ.: Πιστεύω ότι «πληρώνω» τις δικές μου αλήθειες. 

Περιγραφή από την μαμά μου.

Όταν ήμουν περίπου 4 χρονών, βρέθηκα σε ένα ταξί με την κολλητή της μαμά μου, την Άντζελα!

Ο ταξιτζής λοιπόν κάποια στιγμή αναφερόμενος στην Άντζελα την ρωτάει αν είμαι δικό της παιδί.

Ακολουθεί διάλογος, όπου Τ ο ταξιτζής, Α η Άντζελα και Ε εγώ!

Τ: Δικό σας είναι το παιδάκι;

Α: Όχι, είναι φίλης μου.

Τ: Μα πώς; Αφού σας μοιάζει πάρα πολύ!

Α: Ναι αλλά δεν είναι δικό μου σας είπα.

Τ: Ε δεν γίνεται. Είσαστε ίδιες. Θα ρωτήσω και το παιδί.

Μου απευθύνει τον λόγο λοιπόν!

Τ: Κορίτσι μου, τι την έχεις την κυρία;

Ε: Μαμά μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Α (σοκαρισμένη): Τι λές Μάρθα; Τι με έχεις;

Ε: Μαμά μου.

Α: Μάρθα σε ξαναρωτάω (με νεύρα!). Είμαι εγώ μαμά σου;

Ε: Να είσαι η μαμά μου!

Ο ταξιτζής φυσικά κουνάει το κεφάλι και ακόμα αναρωτιέμαι τι σκέψεις θα έκανε για εκείνη την «μάνα» που δεν αναγνωρίζει το παιδί της!

Με τα πολλά, και ενώ η Άντζελα όσες φορές κι αν με ρώτησε πήρε την απάντηση ότι είναι η μαμά μου, φτάσαμε στον προορισμό μας! Κατεβαίνοντας και ενώ το ταξί απομακρύνεται, η Άντζελα έξαλλη με ρωτάει και πάλι:

Α: Μάρθα τι με έχεις;;;;

Ε: Φίλη μου!!! 😆 😆 😆 😆 😇

Advertisements

5 thoughts on “Από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια, #not

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s