Μάρθα

Μια Παρασκευοφανταστική

Η μετάβαση από την Αθήνα στο Χωριό, μου έχει κάτσει λίγο βαριά. Μπορεί να το λατρεύω το χωριό μου, αλλά για εμένα ήταν πάντα χωριό. Ήταν το μέρος που ερχόμουν για διακοπές το καλοκαίρι, για λίγες ημέρες το Πάσχα και αργότερα Σαββατοκύριακα που επισκεπτόμουν τον παππού μου και τους γονείς μου. Τώρα όμως, είναι ο -προσωρινός- τόπος  διαμονής μου και καθώς οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, δυσκολεύομαι αρκετά να προσαρμοστώ.

sky.jpg

Εδώ η ώρα είναι σαν να περνάει με πολύ αργούς ρυθμούς. Κάνεις πολλά πράγματα το πρωί και ενώ εγώ έχω την αίσθηση ότι έχουν περάσει ώρες, τελικά είναι μόνο 12 και συνειδητοποιείς ότι έχεις ακόμα ολόκληρη την ημέρα μπροστά σου! Μπορεί να ακούγεται ιδανικό, αλλά για εμένα που έχω συνηθίσει να τρέχω και να μην φτάνω μου φαίνεται ότι μονίμως κάτι ξεχνάω να κάνω.

Επίσης, δεν υπάρχει παιδική χαρά σε ολόκληρο το χωριό. Η Δώρα ναι μεν, έχει έναν τεράστιο κήπο δικό της να τρέχει, να κάνει ποδήλατο, να κυνηγάει την κότα του γείτονα, να φυτεύει μαρούλια και να μαζεύει ρόδια αλλά… Σαν παιδί της πόλης, δεν μπορεί εύκολα να διαχειριστεί ότι δεν έχει παιδική χαρά να παίξει!

Ένα όμως πράγμα που συνήθισα αμέσως και λάτρεψα, είναι η δυνατότητα να βρίσκομαι στην θάλασσα σε 10 λεπτά!

Έτσι λοιπόν, εχθές πήγα να πάρω την Δώρα από το καινούριο της σχολείο προετοιμασμένη. Ειδικά γιατί το πρωί, έκλαιγε και δεν ήθελε να πάει. Ήθελε να κάτσω μαζί της ή να μην πάει καθόλου. Έτσι λοιπόν, το απόγευμα αποφάσισα να περάσουμε μια φανταστική Παρασκευή!

Μια Παρασκευοφανταστική! 

Φόρτωσα στο αυτοκίνητο σχεδόν ολόκληρο το σπίτι (να κάτι που δεν άλλαξε από την Αθήνα!), φόρτωσα και την Κ. και πήγαμε να πάρουμε την Δώρα. Όταν την ρώτησα εάν θέλει να πάμε στην θάλασσα με κοίταξε με μια τεράστια απορία! «Είναι κοντά μαμά; Και θα πάμε μόνο εγώ και εσύ και η Κ;». Στην απάντηση μου ότι ναι είναι κοντά και θα πάμε οι τρεις μας, άρχισε να χοροπηδάει και να φωνάζει «Γιούπι! Θα πάμε θάλασσα! Θα πάμε θάλασσα!»

Στην διαδρομή μου πρότεινε «μαμά, εσύ να πάρεις καφεδάκι και εγώ χυμάκι. Ναι; Ναι; Ναι;». Δεν μπορούσα να αρνηθώ στην πρόταση για καφεδάκι-χυμάκι με το μεγάλο μου κορίτσι φυσικά!

Σε 10 λεπτά είχαμε πάρει τα «ποτά μας» και χαζεύαμε την ηρεμία της θάλασσας.

PicMonkey Photo.jpg

Η ηρεμία βέβαια δεν κράτησε και πάρα πολύ γιατί πολύ σύντομα η Δώρα ανακάλυψε την ηχώ! Έτσι, φώναζε δυνατά για να ακούει την φωνή της «που έρχεται πίσω σε εμένα μαμά!»

Κάποια στιγμή το μάτι της ανακάλυψε «κάτι μαύρο άσπρο» στο βάθος και ήθελε να πάμε να το δούμε από κοντά! Ευκαιρία για περπάτημα σκέφτηκα και ξεκινήσαμε την διαδρομή περιμετρικά του λιμανιού για να πάμε στο κάτι μαύρο άσπρο στον φάρο! Ο φάρος κατά την Δωρικική Διάλεκτο είναι ένα «φώς επάνω στον ψηλό βουνό για να μην κουτουλάνε τα καράβια»!

Φτάνοντας συναντήσαμε τον «κύριο ψαρά» και η σύντομη συνομιλία του με την Δώρα ήταν σαν βγαλμένη από ελληνική ταινία!

– Γεια σου κύριε ψαλάαααααααααα!!!!!

– Γεια σου όμορφη δεσποινίς μου!!!!

fishman.jpg

Ο κύριος ψαράς, ακούγοντας την Δώρα να αναρωτιέται που είναι τα ψαράκια, «θυσίασε» μερικά από τα δολώματα του και έτσι είδαμε και ψαράκια να τρώνε!

Ήταν μια δύσκολη Παρασκευή, καθώς η Δώρα πέρα από την πρωινή άρνηση να πάει στο σχολείο, στην διαδρομή για την θάλασσα έκλαιγε και ζήταγε τον μπαμπά της. Της πρότεινα να τον πάρουμε τηλέφωνο αλλά αρνήθηκε πεισματικά λέγοντας «δεν θέλω να του μιλήσω στο τηλέφωνο, θέλω να έρθει στο χωριό να του μιλήσω στην μούρη του (από κοντά!)».

Η βόλτα λοιπόν στην θάλασσα, ήταν σίγουρα το καλύτερο φάρμακο για την αναστατωμένη ψυχούλα της.

Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο, κάναμε μια σύντομη στάση και πάλι στην παραλία…

farow

Και στο τελείωμα της Παρασκευοφανταστικής μας, κάναμε και μια μεγάλη ανακάλυψη….

«Μαμά, ο φάρος φωτίζει πολύ όταν είναι σκοτάδι!!!»

Advertisements

5 thoughts on “Μια Παρασκευοφανταστική

  1. Ω γλυκιά μου Δώρα! πολύ καλά έκανες και την πηγές στη θάλασσα να ξεχαστεί. Επειδή και εμένα ο καλός μου πολύ συχνά φεύγει εκτός Αθηνών , έχουμε τα ίδια με τον μικρό . Ιδίως όταν έρχεται το βράδυ , κλαίει και ψάχνει τον μπαμπά του και στο άκουσμα να τον πάρουμε τηλέφωνο , χειροτερεύει το κλάμα του. Τελικά ηρεμεί , με αγκαλίτσες και με το να του λέω ποσό λείπει και στη μαμά ο μπαμπάς και ποσό τον καταλαβαίνω και τον ίδιο . Καλή δύναμη Μαρθουλα !

    Μου αρέσει!

  2. Ουφ! Έφτασα στο τέλος της ανάρτησης σου Μάρθα μου και έβγαλα ένα «Ουφ! συγκινήθηκα τώρα!»
    Χαίρομαι που η θάλασσα είναι 10 λεπτά κοντά σας για να πηγαίνεται και κάπως να σας ηρεμεί και να ξεχνιέστε από την απόσταση που έχετε από τον ‘μπαμπά’. Όλα καλύτερα θα πάνε! Καλή δύναμη κι από μένα αγαπημένη μου Μάρθα μου! 💛💛💛💛

    Μου αρέσει!

  3. Αχ αυτά τα λογάκια ους!!! Αγαπούλα όμορφη!! ο φάρος είναι για να μη κουτουλάνε τα καράβια!! ναι ψυχή μου!!!!
    Μαρθάκι μου πολυ χαίρομαι που περάσατε τόσο όμορφα!!!!!
    Την επόμενη εύχομαι αν σας έρθουμε κι εμεέις!!!!!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Καταλαβαίνω πολύ καλά Μάρθα μου, την δυσκολία προσαρμογής αλλά θα δεις, πως δεν υπάρχει καμιά σύγκριση και αυτό για τις ψυχές σας. Η εξοχή και πάνω απ΄ όλα η θάλασσα είναι βάλσαμο για τα πάντα! 😉
    Μπράβο για την απόφαση και τυχερά τα κοριτσάκια σου!

    ΑΦιλάκια καρδιάς πάντα! ❤ ❤ ❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s