Μάρθα

Τα χαμένα καπάκια

Ιανουάριος 2011. Πάω το πρωί στο γραφείο και βρίσκω αυτό το χαρτάκι.

170311_498430384170_4989403_o

Τότε εξοργίστηκα! Θύμωσα! Ένιωσα ότι όλη μου η προσπάθεια στο γραφείο είχε ηττηθεί. Τόσες προσπάθειες, τόσο ξενύχτια για να δεχτώ παρατήρηση (;;;;) για τα χαμένα καπάκια. Τόσα χρόνια διάβασμα για να ψάχνω στα 28 μου χρόνια καπάκια!

Ιανουάριος 2017. Το facebook μου θυμίζει αυτή την ανάρτηση! Γελάω! Μάλλον.. χαμογελάω! Γιατί τώρα πια είναι τόσο μακρινό όλο αυτό!

Και οι αναμνήσεις έρχονται η μια μετά την άλλη!

Το απόγευμα που πήγα για συνέντευξη! Που μπήκα στο γραφείο του Χρήστου να ρωτήσω πού είναι το γραφείο του κου. Ν. που θα μου έπαιρνε την συνέντευξη!

Η 1η ημέρα στην δουλειά, που ο Χρήστος με κέρασε καφέ (και πολλούς καφέδες, φαγητά, παγωτά στην συνέχεια!).

Σε όλους μίλησα στον πληθυντικό! Όλοι μου είπαν να τους μιλάω στον ενικό. Εκτός από τον Σωτήρη! Ο οποίος αργότερα συνειδητοποίησα ότι με δούλευε κανονικά και το διασκέδαζε που ήμουν ψαρωμένη!

Και οι ημέρες περνούσαν! Τα χρόνια περνούσαν!

Όλοι μαζί σε γιορτές, γενέθλια, επιτυχίες και αποτυχίες! Ξενύχτια, δουλειές, τσακωμοί!

Μόνιμη διαμάχη το κλιματιστικό! Συγνώμη Χαρά και Φίλιππε! 🙂

Εκρήξεις θυμού και παρεξηγήσεις εν μέσω προθεσμιών! John δεν είμαι γραμματέας σου! :p

Προσωπικές στιγμές μοιρασμένες ανάμεσα σε κλασέρ. Ελεύθερες ξεκινήσαμε με την Μαρία και τώρα…. Τώρα όλα είναι αλλιώς!

Μια ανθοδέσμη αγάπης την τελευταία μου ήμερα πριν γεννηθεί η Κ!

26147907976_dc20abc36c_o

Και μια υπόσχεση.. Ότι θα επιστρέψω!

Και τελικά δεν θα επιστρέψω! Για καλό σκοπό! Αλλά δεν θα επιστρέψω!

Δεν θα ξαναπιώ καφέ στο ίδιο γραφείο με τον Χρήστο, δεν θα ξανατσακωθώ με την Χαρά και τον Φίλιππο, δεν θα με «απειλήσει» ο Σωτήρης ότι θα μου φέρει την παντόφλα στο κεφάλι, δεν θα ξαναβγώ με τον Ηρόδοτο για τσιγάρο, δεν θα με πρήζει η Μαρία με τις περίεργες μουσικές της, δεν θα πλακωθώ με τον John για το ποιος πρέπει να κάνει την δουλειά!

Τόσα χρόνια μετά τα χαμένα καπάκια και νοσταλγώ ήδη κάποιες στιγμές. Στιγμές που όταν της ζούσα, ήθελα να εξαφανιστώ από το γραφείο!

Και τώρα θέλω να επιστρέψω!

Εντάξει υπερβάλλω!

Αλλά… θα μου λείψετε ρε! Θα μου λείψετε πολύ!!!!!!!

Και πάρτε με ρε σεις κανά τηλέφωνο!

Και να περνάτε καλά! Να προσέχετε τον εαυτό σας! Και να προσέχετε και τον ΦΝ. Τώρα που τα βλέπω από μακριά, είναι καλούλης μωρέ! Περίεργος αλλά καλούλης!

Σας αγαπώ! Και μου λείπετε! Το ξαναείπα!

Σας το ξαναλέω!

Μου λείπετε ήδη πολύ!

Advertisements

5 thoughts on “Τα χαμένα καπάκια

  1. Και εμεις σε αγαπαμε ! Ολοι με τα πανω μας κ με τα κατω μας. Με τις χαρες και τις λυπες. Με την φθορα της καθημερινοτητας ! Ομως ! Σιγουρα θα πρεπει να παμε την ομαδικη μπυρα του Χρηστου . ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΝΙΣΤΕΙ οταν θα μπορουμε ολοι.
    Take care και καλη αρχη στο νεο ξεκινημα !
    With love.
    M.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s