Μάρθα

Ιστορίες από την Κύπρο #1

Τι να μου πουν οι ιστορίες από την κρύπτη όταν έχω καταφθάσει στην Κύπρο και γελάει μαζί μου ο κάθε πικραμένος.

Ξεκινάω λοιπόν να καταγράφω, γιατί υποθέτω κάποια στιγμή θα τελειώσουν οι ιστορίες γκάφες μου και θα θέλω να τις θυμάμαι.

Σήμερα λοιπόν σηκωνόμαστε όλοι μαζί με σκοπό να πάει ο Γιάννης στο γραφείο και εγώ να κρατήσω το αυτοκίνητο ώστε να κάνω εξωτερικές δουλειές.

Σημείωση:

είχα οδηγήσει κανά 2 φορές αλλά ήμουν πίσω από την Μαρίνα όποτε δεν είχα καταλάβει την διαφορά.

Τον αφήνουμε στο γραφείο, βάζω gps για να πάω στο σούπερ μάρκετ που ήταν ένα τετράγωνο πιο πέρα (μην γελάτε! Σας βλέπω) και ξεκινάω με το καφεδάκι μου και τα κορίτσια στα καρεκλάκια τους.

Φτάνω στο σούπερ, ψωνίζω όλα καλά, φορτώνω το αυτοκίνητο και ξανά βάζω στο gps να με πάει στο ταχυδρομείο του Στροβόλου.

Σημείωση:

δεν ξέρω πόσα ταχυδρομείο έχει ο Στρόβολος, αλλά εμένα μου έβγαλε 3 στο σύνολο.

Καλώ λοιπόν την Μαρίνα ώστε να μου πει σε ποια οδό είναι.

Αν δεν το είχα κάνει αυτό ακόμα θα γυρνούσα στους δρόμους της Λευκωσίας. Διαβάστε παρακάτω. 

Βρίσκω λοιπόν το σωστό ταχυδρομείο και ξεκινάω. Το gps με βάζει μέσα σε κάτι στενά (προφανώς δεν του άρεσαν οι κεντρικοί δρόμοι) και στρίψε αριστερά, στρίψε δεξιά, λίγο ευθεία, κάνε κύκλο και….. κλείνει το κινητό από μπαταρία!

img_0201

Είμαι λοιπόν κάπου που δεν εδώ ιδέα που, δεν θυμάμαι τον δρόμο να γυρίσω στο σούπερ μάρκετ (που είναι δίπλα στο γραφείο) και έχω και το άγχος μου μην πάω αντίθετο ρεύμα!

Αποφασίζω λοιπόν να πάω πίσω νομίζοντας ότι θυμάμαι όλα τα στενά που είχα στρίψει!

Αμ δε!

Να μην τα πολυλογώ οδηγάω προσπαθώντας να βρω έναν άνθρωπο να ρωτήσω πως στο καλό θα πάω στο ταχυδρομείο.

Σημείωση:

λίγες ημέρες πριν είχα πάει από το σπίτι με τα πόδια στο ταχυδρομείο όποτε τουλάχιστον ήξερα ότι αν φτάσω εκεί θα μπορώ να επιστρέψω και σπίτι μου. 

Οδηγώ και άνθρωπος πουθενά.

Πηγαίνω, πηγαίνω, πηγαίνω, ώσπου επιτέλους συναντώ κάποιον να ρωτήσω.

«γεια σας. Μήπως γνωρίζετε πως μπορώ να πάω στην Προδρόμου στο ταχυδρομείο;»

Πανικός στα μάτια του….. «κοπέλα μου είσαι παρά πολύ μακριά. Πήγαινε στα επόμενα φώτα στρίψε δεξιά και μετά ρώτα πάλι» και φεύγει!

Τα φώτα! Ποια φώτα; όλος ο δρόμος φώτα έχει.

Προχωράω λοιπόν, περνάω τα φανάρια (τα φώτα που έλεγε ο κύριος) και συνεχίζω και προφανώς απομακρύνομαι όλα και περισσότερο από τον σωστό δρόμο.

Να μην τα πολυλογώ, έχω γυρίσει πιστεύω την μισή Λευκωσια όπου ρωτάω όποιον βρω εξηγώντας τους ότι οδηγώ πρώτη φορ’α στην Κύπρο, έχει κλείσει το κινητό από μπαταρία και δεν έχω ιδέα που είναι το σπίτι μου!

Μετά από 1 ώρα σταματάω και πάλι σε ένα μίνι μάρκετ (περίπτερα τα λένε εδώ!) εξηγώ πάλι τα ίδια και να είναι καλά ένας άνθρωπος που ψώνιζε και μου λέει έλα πίσω μου!

Κάπως έτσι κατάφερα και έφτασα στο σπίτι μου. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο η Δώρα έβγαλε βαθύ αναστεναγμό: «ευτυχώς που το βρήκαμε το σπίτι μας μαμά γιατί θα ερχόταν ο μπαμπάς και δεν θα μας έβρισκε και πως θα πηγαίναμε στα φουσκωτά μετά;»

Και δεν μου έφτανε που είχα χαθεί, είχα να σκέφτομαι και από που μου έρχονται τα αυτοκίνητα.

img_0200-2

Έτσι λοιπόν, είμαι σε ένα στενό και θέλω να βγω στον κεντρικό δρόμο με διάζωμα στην μέση και να στρίψω δεξιά. Έχω πάρει θέση λοιπόν ώστε να πάω στο σωστό ρεύμα (και όχι ανάποδα όπως πήγα να κάνω από συνήθεια) ξεχνάω όμως κάτι ακόμη!

Στην Κύπρο τα αυτοκίνητα έρχονται από δεξιά και όχι από αριστερά που εγώ κοιτούσα!

Ευτυχώς μου έτυχε και πάλι άνθρωπος με κατανόηση ο οποίος όταν του ζήτησα πόσες φορές συγνώμη που πετάχτηκα έτσι στον δρόμο, μου εξήγησε ότι είχε δει ότι το τιμόνι είναι από την άλλη μεριά και ότι κοιτούσα επίσης από την άλλη μεριά όποτε και σταμάτησε για να μην τρακάρουμε.

Κάπως έτσι ωραία περνάμε στην Κύπρο και τουλάχιστον προσφέρω άφθονο γέλιο στους κατοίκους της! Κάποτε θα ευγνωμονούν (αν δεν τους έχω σκοτώσει όλους!)

Advertisements

24 thoughts on “Ιστορίες από την Κύπρο #1

  1. Γελάω! Όχι πάρα πολύ όμως διότι ειμαι απολύτως ικανή να χαθώ μπροστά από το σπίτι μου, όχι σε άλλη πόλη….
    Να δώσεις ένα φιλί στο Δωράκι! Τα φουσκωτά δεν χάνονται ποτεεεεεε!!!!!!

    Μου αρέσει!

  2. Καταρχήν συμπαρασταση στον πονο της Δώρας!! Σεβασμός μόνο!
    Δευτερον… ξερεις ποσο μου αρεσει να σε δουλευω! προσπαθω να το κοψω αλλά ρε παιδάκι μου το κάνεις ευκολο!!! Εδω ομως θα το βουλωσω διότι είμαι ικανή να χαθώ και να κάνω κυκλους γύρω από το σπίτι μου για μια ωρα ! Οποτε συμπαράσταση και σ’εσενα!!! 😛

    Μου αρέσει!

  3. Μαρθουλι μου τι τράβηξες σημερα μου λες; φαίνεται να έδειξες τεράστια υπομονή και ψυχραιμία.. εγω θα είχα τρελαθεί δεν θα ήξερα που να πάω και ίσως να είχα τρακάρει.. Καλη αρχή αγαπουλα μου γλυκιά! Υ.γ μην ξανά πας ταχυδρομείο.. μην ξανά βγεις απο το σπίτι γενικότερα..χαχαχα

    Μου αρέσει!

  4. Χαχαχαχα συγγνώμη βρε Μάρθα μου αλλά χιουμοροκατάσταση φουλ γιατί σε τέτοιες φάσεις μόνο αυτό μας σώζει παρά το να πανικοβληθούμε.Εντάξει, σου μιλάει ένας άνθρωπος που δεν έχω προσανατολισμό, χάνομαι εύκολα, με αρκετή ταλαιπωρία πάντα μα πάντα βρίσκω τον δρόμο μου και -δυστυχώς, κακή συνήθεια- δεν ρωτάω σχεδόν ποτέ κανέναν περαστικό. Μ΄χερι στιγμής με έχει σώσει το gps.
    Να παρνάτε όμορφα μέχρι όλα να τα μάθεις!
    Σε φιλώ! 💛

    Μου αρέσει!

  5. Απαπα τι έπαθες…κι όχι δε γελάω Μάρθα μου! Τα ίδια θα είχα πάθει κι εγώ…χιχιχι Καλή αρχή κοριτσάκι μου κι όλα να σας έρθουν βολικά!!! Φιλιά σε όλους σας

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s