Μ.

Είναι απο αυτές τις ημερες που στο σπιτι επικρατεί πανικός… Η Κ. κλαίει, η Δώρα φωνάζει, το φαγητό δεν μπορει να μαγειρευτεί απο μονο του, πατάς πάνω σε παιχνίδια και κάθεσαι πάνω στο ταμπλετ που ειναι παρατημένο στον καναπέ. Φωνάζω, ζητάω συγνώμη, νιώθω τύψεις, επανέρχομαι σε ήρεμη κατάσταση, πατάω μια μπάλα με την Κ. στην… Continue reading

Μ.

Παγωτό στην μύτη

Η Δώρα κοιμάται δίπλα μου, η Κ. στην κούνια της στο δίπλα δωμάτιο και εγώ διάβαζα αναρτήσεις από αγαπημένες bloggers. Μέχρι που διάβασα την Γιάννα και το κείμενο της για τις τρείς βέρες που φοράει. Και τελειώνοντας το κείμενο της, τα μάτια μου έχουν γεμίσει δάκρυα. Και της στέλνω ένα μήνυμα ακατάστατο γεμάτο αλήθειες, γιατί… Continue reading Παγωτό στην μύτη

Μ.

Τα πάω υπέροχα!

Μητρότητα! Μια λέξη, αλλά τόσα νοήματα! Ξεκίνησα το ταξίδι της πριν από 3,5 χρόνια για πρώτη φορά! Πριν ένα μήνα, προστέθηκε ακόμα ένας συνοδοιπόρος! Μαζί με την μητρότητα ξεκίνησα και το ταξίδι της αυτογνωσίας. Πόσα πράγματα μπορώ να κάνω τελικά; Πόσα πράγματα δεν μπορώ να κάνω τελικά; Και πόσα πράγματα απλώς δεν θέλω να τα… Continue reading Τα πάω υπέροχα!

Μ.

Η ημέρα που φώναξα την Κ. με το όνομα σου…

…ήταν η ημερα που συνειδητοποίησα πόσο μου λείπεις. Μου λείπουμε εμείς. Εσυ κι εγώ. Μόνο εμείς οι δύο.  Να τραγουδάμε δυνατά στο αυτοκίνητο, να χορεύουμε στο σαλόνι, να ζωγραφίζουμε, να παίζουμε στο μπαλκόνι. Να γεμίζουμε το σπιτι φωνές και γέλια. Μου λείπει η εποχή που δεν σου έλεγα συνέχεια «ησυχία θα ξυπνήσει το μωρό».  Δεν… Continue reading Η ημέρα που φώναξα την Κ. με το όνομα σου…

Μ.

Η κατσαρόλα με το καμμένο ρύζι 

Σήμερα συνέβη κάτι που είχε πολλα χρόνια να μου συμβεί. Έκαψα το φαγητό. Αλλά ας πάρω τα πράγματα απο την αρχή. Δεν ξέρω αν ειναι φάση της Κ., αν ειναι ετσι σαν παιδι ή αν κάτι την ενοχλεί κι ακόμα δεν το εχω εντοπίσει. Ξέρω όμως οτι από το Σάββατο το βράδυ είμαι σχεδόν άυπνη.… Continue reading Η κατσαρόλα με το καμμένο ρύζι 

Μ.

Τα ανακουφιστικά «ουφ» της ζωής μου

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με πολλές σκέψεις να τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου. Αφού λοιπόν ετοίμασα το κορίτσι μου για να την πάει ο μπαμπάς της στο σχολείο, έφτιαξα το τσαγάκι μου και στρώθηκα. Όλα ξεκίνησαν εχθές το απόγευμα! Είχαμε 3 ημέρες να βγούμε, λόγω μιας ίωσης/αλλεργίας/δεν-ξέρω-κι-εγώ-τί που με ταλαιπωρεί. Εχθές όμως ένιωσα λίγο καλύτερα… Continue reading Τα ανακουφιστικά «ουφ» της ζωής μου

Μ.

Κενό

Και εκεί που κάθομαι ήρεμα και ωραία στο γραφείο μου, κάνω την δουλίτσα μου, περιμένω την ώρα να περάσει να πάω να πάρω εγώ το παιδί εκτάκτως σήμερα, μου έρχεται στο μυαλό το χθεσινό περιστατικό. Ένα σαλόνι με όλα τα παιχνίδια στο πάτωμα. Κουζινικά, τουβλάκια, playmobil και οτιδήποτε έχει μικρό μέγεθος. Και ενώ είχαμε συμφωνήσει… Continue reading Κενό

Μ.

Κολλημένα ποδαράκια

Εχθές ήταν μια πολύ δύσκολη ημέρα. Με έντονα συναισθήματα, εκρήξεις θυμού, πολύ ένταση και τελικά μια ημέρα που το εργασιακό της τελείωμα της με βρήκε πολύ πολύ κουρασμένη. Το απόγευμα ήταν εξίσου πιεσμένο, καθώς μετέφερα την ένταση του γραφείου στο σπίτι. Αυτό είχα σαν αποτέλεσμα να τσακωθώ κανά δυο φορές με την Δώρα, να δυσανασχετίσω… Continue reading Κολλημένα ποδαράκια

Μ.

Ο στεναχωρημένος Παχάλης

«Μαμά κοίτα ο Παχάλης! Είναι στεναχωρημένος. Του λείπει η μαμά του κι ο μπαμπάς του. Νομίζω ότι είναι στην δουλειά.».  Ο Παχάλης είναι ο Πασχάλης, ένα άλογο που γνωρίσαμε στις καλοκαιρινές τους διακοπές. Τον συναντούσαμε κάθε μέρα και η Δώρα φρόντιζε, σχεδόν πάντα, να μας θυμίζει για ποιόν λόγο είναι στεναχωρημένος. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι σχεδόν… Continue reading Ο στεναχωρημένος Παχάλης

Μ.

Τα παιδιά είναι εδώ

Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της τάξης και του συγυρίσματος. Το δωμάτιο μου ήταν πάντα ανακατωμένο, τίποτα δεν υπήρχε στην θέση του και φυσικά όταν έψαχνα κάτι ποτέ δεν το έβρισκα! Αυτό άλλαξε περίπου ένα χρόνο αφού ήρθε η Δώρα στην ζωή μου. Στο δικό μου σπίτι πλέον, άρχισα να έχω τάξη και οργάνωση μέχρι που πέρασα… Continue reading Τα παιδιά είναι εδώ